Het onvoorstelbare, dat waar iedere moeder, ouder bang voor is, gebeurde. Nog maar een paar dagen geleden had ik mijn zoon vrolijk uitgezwaaid. En nu ineens was hij er niet meer.
Mijn wereld stortte in. Ongeloof, wanhoop, verdriet, boosheid, de emoties buitelden over elkaar heen. Ik voelde me vervreemd, van alles en iedereen, inclusief van mijzelf. Op de rand van het bed van mijn zoon, op zijn kamer in het studentenhuis waar hij woonde, daalde het besef in dat hij echt niet meer thuis zou komen. Plotseling kwamen er woorden in me op. En ter plekke schreef ik mijn eerste gedicht.
Sindsdien ben ik niet meer gestopt met schrijven. Ik schreef puur voor mezelf .Het idee om ze te bundelen en uit te geven ontstond pas toen anderen er om vroegen. Omdat ze vonden dat mijn gedichten ook anderen konden helpen. Om woorden te geven aan gevoelens en om te begrijpen waar iemand in rouw mee kampt.
En zo stond dat allereerste gedicht aan de wieg van een nieuw pad in mijn leven. Een pad waarin alles draait om zingeving, omdat de pijn en de liefde blijven en het leven noch ik ooit weer dezelfde worden.
