Wat een mijlpaal! Het manuscript is nu echt af en naar de drukker.

Vandaag is het dan eindelijk zover. Ik heb akkoord gegeven op de laatste versie van het manuscript van In het wiel van Niels en nu is het door naar de vormgever. Wat waren die laatste loodjes zwaar! Je zou denken dat ik na mijn gedichtenbundels wel beter wist en voorbereid zou zijn op de stappen die er nog gezet moesten worden. Maar niets was minder waar.

Natuurlijk wist ik wel dat de symbolische punt die ik half juni zette, nog niet echt een punt was en dat er nog veel moest gebeuren. Maar wat ik compleet had onderschat was hoeveel werk er in het redigeren en corrigeren ging zitten. Tja, wie mijn gedichtenbundels kent, weet dat daar weinig aan te redigeren viel. Geen complete zinnen, geen hoofdletters, zelfs geen leestekens, gemakkelijker kan het niet. Proza, kan ik je verzekeren, en zeker een lijvig manuscript als dit, is heel hard werken. En elke punt, elke komma, elk aanhalingsteken, elke spatie moet kloppen. Om gek van te worden. Ik dacht dat ik het redelijk verzorgd had aangeleverd bij de corrector. Schokkend vond ik het om te zien hoeveel foutjes ik zelf na al dat zwoegen toch nog over het hoofd had gezien. 

Dat is gelukkig allemaal achter de rug. En ook de beslissingen over de indeling, de hoofdstukken, wel of geen titels, het voorwoord, het nawoord, het dankwoord, wel of geen motto en zo ja, welk, de flaptekst, de bio, al die beslissingen zijn genomen en al die teksten zijn geschreven. Én gecorrigeerd. 

Zelfs de beslissing over de ondertitel is genomen. Dat was denk ik nog de moeilijkste van allemaal. Vanaf het allereerste begin wist ik wat de titel van het boek moest worden. Daar zat geen enkele aarzeling en iedereen die ik er over sprak was het met me eens. In het wiel van Niels is een prachtige titel voor dit boek. Een ondertitel hoeft natuurlijk niet. Maar het is wel handig. Het geeft de potentiële lezer net iets meer informatie over het onderwerp en de boodschap van het boek. Maar bedenk maar eens een goede! 

Tot op het laatst heb ik getwijfeld. Iets met zoektocht, dacht ik, en moederschap en levensverhaal en zoon, maar op de een of andere manier wilde het maar niet samenkomen tot een mooie, pakkende zin die recht deed aan het verhaal. Ik werd er bijna wanhopig van. Het gekke was: ik had al een prachtige zin die zich perfect leende voor een ondertitel. Deze zin stond in de flaptekst en die had ik allang afgevinkt als 'klaar, ingestuurd, niet meer over nadenken'. Op zoek naar een korte samenvatting van het boek pakte ik de flaptekst er laatst nog weer eens bij. En daar stond: "dit boek is het persoonlijke verhaal van een moeder die haar zoon verliest en hem daarna weer opnieuw leert kennen.' De perfecte ondertitel, al die tijd onder handbereik! 

Behalve al die beslissingen over teksten was er in de afgelopen periode ook nog een andere grote beslissing te nemen: de afbeelding op de cover. Toen ik begon aan het boek had ik daar nog geen uitgesproken idee over, maar in de loop van dit jaar, naarmate ik steeds meer naar die punt achter het verhaal toeschreef, voelde ik dat ik de cover zelf moest maken en ook dat het een schilderij moest zijn van een wielrenner in de bergen, op de rug gezien. 

Vanwege de strakke planning naar 8 december toe zat daar wel druk op. Het voelde bijna als een opdracht in commissie aan mezelf. Mijn voorkeur ging naar een berglandschap met een sterrenhemel. Hier binnen het gezin waren er ook stemmen voor een wat luchtiger of althans lichtere afbeelding. Uiteindelijk heb ik twee varianten gemaakt, allebei met het silhouet van Niels als basis. Na veel wikken en wegen en een paar voorstellen van de vormgever is het besluit gevallen. De sterrenlucht komt op de cover. En wat belooft het mooi te worden!

Nu zit ik nog wel met het andere schilderij. Dat staat hier in de kamer en is, al zeg ik het zelf, ook echt goed gelukt. Dus ik ga nog even puzzelen of dat niet ook op de een of andere manier een plekje in het boek kan krijgen. Heb je suggesties? Ik hoor het graag!