Met het verlies van Niels verloor ik ook mezelf. Ineens was ik moeder van een dood kind. Het zette mijn wereld op zijn kop. Ik wist niet meer wie ik was of waar ik heen wilde. Het enige wat ik zeker wist was dat ik nooit meer de zelfde zou zijn. Maar wie was ik dan wel? Schrijven en schilderen werden mijn reddingsboei. In mijn kunst vond ik verbinding, met mezelf, met Niels, met de pijn en met de liefde en vooral ook met anderen. Steeds meer durfde ik te geloven dat ik iets te vertellen had, dat ik met mijn werk iets zou kunnen betekenen voor anderen, een bijdrage zou kunnen leveren aan het doorbreken van dat taboe op intens verdriet en rouw. ‘Zie je wel?’ zeggen mensen wel eens tegen mij. ‘Er ontstaat altijd wel iets moois uit iets verschrikkelijks.’ Zo zie ik het niet, want ik zou maar wat graag mijn pen en kwasten aan de wilgen hangen als ik Niels er mee terug zou krijgen. Maar hij is er niet meer en ik moet mezelf wel opnieuw uitvinden. Mijn kunst is er niet dankzij de dood van Niels, het is ontstaan vanuit de noodzaak met zijn dood te leven en het leven opnieuw zin te geven.

Bestsellers